Vertellen voor de klas begint als volgt ...

Vandaag ga ik weer op pad. Terwijl ik vertel of de foto's samen met jullie bekijk, zal ik de tocht herbeleven. Gevoelens van vreugde, ontroering en verdriet, vertwijfeling en verbondenheid, ik zal het allemaal voelen. Mijn lichaam, al mijn celletjes zullen spontaan en direct reageren. Net zoals ik kippenvel kreeg de laatste kilometers tot in Santiago, zal ik ook nu kippenvel krijgen. Ik heb er geen controle over en dat hoeft ook niet. Het is de herkenning. Mijn lichaam reageerde ook toen ik in een bepaald TV-programma de kathedraal van Santiago zag. Het toont hoe sterk de weg op je inwerkt. Het toont hoe sterk je verbonden geraakt met en op deze weg. Ik geloof heel sterk in de energetische uitstraling van deze weg, een weg bewandeld door miljoenen pelgrims door de eeuwen heen, allen met hun motivatie, hun beweegreden om de weg te volgen, om de weg te stappen naar een gemeenschappelijk doel, Santiago de Compostelle, en dus naar je innerlijke zelf.

Getuigen in een viering voor de eerstejaars van het Xaveriuscollege

Gek, grappig, ... Ik zit achterop een Vespa. We rijden zo de kerk binnen tot aan het altaar. Ik sta in mijn caminoplunje. Ik begin te vertellen over mijn pelgrimervaring.... "Wij zijn allemaal op weg, onderweg, heel ons leven lang en op die weg zullen we heel wat leren. Eén van de stukjes van mijn weg, mijn levensweg, is de camino geworden, het woord dat gebruikt wordt in Spanje voor de weg naar Santiago de Compostella. Wat heeft de weg me geleerd? De camino heeft mij volwassen gemaakt waarmee ik bedoel dat het me rijper heeft gemaakt. Ik zie dingen anders dan voor de camino. Het heeft me zachter gemaakt, het heeft me sterker gemaakt. Ook zijn bepaalde dingen minder belangrijk geworden. Ik heb geleerd dat je eenvoudiger kan leven. Het materiële is minder sterk geworden. De hang naar luxe die ik zie doet me geregeld de maag keren. Daar is het geluk niet te zoeken. Ik heb ook gemerkt dat de op de weg ontstane vriendschappen ontzettend krachtig zijn en dat de verbondenheid ijzersterk is. Van Lier ben ik door Frankrijk naar een puntje gegaan helemaal in het Westen van Noord-Spanje, Santiago en Finisterra. Dag na dag, maand na maand zit je in eenzelfde ritmische beweging van opstaan, eten, rugzak pakken, schoenen aantrekken en de dag instappend, niet wetend wat die dag brengen zal om dan weer ergens toe te komen waar gerust wordt, gegeten en geslapen. Een dag gevuld met een verbazing voor de oh zo prachtige natuur, ik voelde me soms Franciscus van Assisi, omringd door vogeltjes die me volgden en mooie liedjes floten. Een dag gevuld met kortstondige of lange ontmoetingen waarbij mensen, vreemde mensen niet vreemd zijn, maar dingen delen als vrienden alsof we elkaar al jaren kennen. De dag instappend, een dag soms gevuld met uren regen of uren hitte, met emotionele pijn, met fysieke pijn, de knie, waarbij je soms dagen stapt alsof je terug moet leren lopen en niet weet of je er geraken zal. Ik heb in dalen gezeten en op hoge toppen, letterlijk en figuurlijk en telkens ging ik door, gevoed en gesterkt door wat me overkwam, door wie ik tegenkwam. Ik viel geregeld, figuurlijk, maar stond telkens weer op, keer op keer, ik was de blinde die weer zien kon, ik was de lamme die weer stappen kon, gesterkt door de energie van de weg die al bewandeld was door miljoenen pelgrims voor mij, elk met hun motivatie. “Il faut avoir confiance”, m.a.w. vertrouwen hebben, erop vertrouwen dat er altijd een uitweg is, een oplossing. Het is een zinnetje dat in me opkwam op de weg en dat me niet meer zal loslaten. Dat alles binnen die ritmische beweging brengt je stilaan bij de essentie, bij jezelf, je komt stilaan bij jezelf binnen, een onvergetelijke ontmoeting. Daar ligt de kern, daar ligt ook het contact met God. De camino is de weg naar jezelf, de weg naar je hart. De camino heeft een stempel achtergelaten en telkens ik de kathedraal van Santiago zie op bijvoorbeeld televisie of erover praat, voel ik hoe al de celletjes in mijn lichaam en geest blij opspringen, voel ik hoe mijn hartje jubelt en krijg ik tranen in mijn ogen van vreugde, van ontroering, van thuiskomen. Ik ben de weg opgegaan en hij zal er altijd zijn, we zijn voor altijd met elkaar verbonden. Ik sluit af met een pelgrimsgroet: “Ultreïa” wat betekent “Voorwaarts, ga door, geef niet op”!"

Jaime

Jaime wordt dit jaar 80 jaar! Ik voel hoe aanwezig hij voor mij is. Onze ontmoeting iets voorbij Conques en de tijd die we samen hebben doorgebracht op de weg waren bijzonder fijn. Ik hoop hem opnieuw te kunnen ontmoeten.

Marta

In de krokusvakantie ga ik, samen met mijn nieuwe partner, naar Italië. Marta, camino periode juni, heeft ons uitgenodigd. Het wordt zeker en vast een warm en blij weerzien. Marta heb ik al eens teruggezien in 2010 toen ik een stukje van de Via Francigena volgde. Er zijn zo van die contacten die nu, 6 jaar later, nog steeds bestaan.

Het spoor van ... teruggevonden

Ik was de gegevens van Michael en Doris (camino - periode mei 14 dagen - iets voorbij Conques samen met Jaime) al een tijdje kwijt. Een weekje geleden kreeg ik totaal onverwacht een mailtje. Michael had mijn adres (terug)gevonden via mijn BLOG. Super!!!! Ik was zo, zo, zo gelukkig en heb er geen gras over laten groeien. We zijn ondertussen enkele mailtjes verder en Michael heeft beloofd me op te bellen. De weg zit in mijn (ons pelgrimhart), maar ook de mensen die ik ontmoet heb. Ik voel de energie van de weg, van de ontmoetingen met pelgrims waaronder Doris en Michael bruisen in mijn hart en in mijn ziel!!!

De tijd heeft niet stil gestaan (3) ... voordrachten, bezoek aan Michel Ball (2012) en misschien Conques in 2013.

In juni 2012 heb ik een brief geschreven naar de Norbertijnen Priorij 'Sainte-Foy' in Conques. Ik zou namelijk heel graag iets terug doen. Op mijn camino werd ik vaak onthaald door 'hospitaliers'. Dat zijn mensen die (meestal) op vrijwillige basis pelgrims onthalen en opvangen."Le rôle de l’hospitalier est de recevoir les pèlerins, les orienter vers les dortoirs, leur servir les repas et participer à certains travaux ménagers. Vous devrez aussi quelquefois préparer les repas." In december kreeg ik een mail om me kandidaat te stellen. Half januari (2013) kwam het antwoord. De vraag was groter dan het aanbod. Met andere woorden ... einde dit jaar opnieuw proberen. Het verlangen is groot. De teleurstelling heb ik even moeten verbijten, maar ... 'il faut avoir confiance qu'un jour ..' :-)

De tijd heeft niet stil gestaan (2) ... voordrachten, bezoek aan Michel Ball (2012) en misschien Conques in 2013.

Twee keer werd ik uitgenodigd om te komen vertellen over mijn persoonlijke ervaringen, mijn 'camino'. Iemand had mij gevonden via de website van het Vlaams Genootschap van Compostela. Iemand anders had mij via via gevonden. Deze laatste was wanhopig op zoek naar een vervanger en had al een tiental pelgrims gecontacteerd. Het werden twee mooie ervaringen. Op 25 april was ik uitgenodigd op een bijeenkomst van de Inner Circle in Aarschot. Ik kreeg drie kwartiertjes wat niet veel is wanneer je zo een lange tocht hebt ondernemen en onvoorstelbaar veel ervaringen en indrukken hebt opgedaan :-). Toch slaagde ik er in om hen 'mee op tocht' te nemen. Ik vertel vanuit een heel persoonlijke hoek en deel ervaringen met mensen. Over het historisch aspect zeg ik heel weinig. Dat vinden de meesten wel op internet :-) De volgende dag, 26 april, was het in een zaaltje op het Kerkplein in Schilde. In de Sint-Guibertuskerk was een optreden van Psallentis Femina die gezangen brachten rond de figuur van Sint-Jakobus (in het kader van het Festival van Vlaanderen). Voorafgaand aan dit prachtige optreden mocht ik persoonlijk komen getuigen over 'de weg naar Compostella'. En elke keer wanneer ik vertel over mijn tocht, ben ik heel even terug op tocht. Iedere keer weer krijg ik kippenvel en veren alle celletjes in mijn lichaam op wanneer ik die prachtige kathedraal zie van Santiago de Compostella:-)