Het verhaal over de tocht vrijdag 8 juni 2018 - De Pelgrim - Scherpenheuvel-Zichem!

Ik voeg de daad bij het woord. Vrijdag 8 juni 2018 kunnen mensen die het willen komen luisteren naar een aantal van mijn persoonlijke ervaringen op een tocht van zo'n 2500 kilometer in 2008. Ook een aantal foto's (powerpoint) zullen mee het verhaal vertellen. Je zal kunnen proeven van de sfeer op een pelgrimstocht. Ik heb een zaaltje vastgelegd in het ontmoetingscentrum De Pelgrim, Isabellaplein 15 te Scherpenheuvel-Zichem, vlakbij de basiliek. Ik start om 19u.30 en eindig rond 22u. De toegang is gratis. Koffie/thee, (h)eerlijke wijn en andere dranken aan democratische prijzen. Welkom!

22 maart 2008 - (weldra) 22 maart 2018

Het is nu bijna 10 jaar geleden. Misschien vertel ik het verhaal binnenkort nog eens ergens hier in de buurt (ergens in maart). In twee klassen ga ik de tocht nog eens overdoen. De powerpoints heb ik aangepast, wat meer beelden. Beelden zeggen soms meer dan woorden. Dat is in februari.

De kriebel en zin om te gaan ... het is altijd aanwezig.

De foto's zijn van augustus 2017. Op vakantie in 'Le Morvan'. Tweemaal zijn we naar Vézelay gereden. Altijd fijn om daar te vertoeven. Ik heb er een zilveren hanger gekocht met aan de ene zijde de schelp en aan de andere zijde 'Sainte-Madeleine'. Ook een heel mooi beeldje van Saint-Jacques! Ook deze keer hou ik mooie herinneringen over: ontmoetingen op het plein (o.a. drie jonge dames van het muzikaal ensemble van Amsterdam), in het winkeltje van les Fraternités, ergens begin hoofdstraat waar we op zoek waren naar iemand die op onze honden kon passen, en het avondconcert in 'la basilique'.

Jaime weergezien, maart 2015. Het was een heel fijn weerzien. Ik voel in mijn hart hoe sterk verbonden ik met hem ben. We hebben enkele mooie momenten samen doorgebracht o.a. een bezoek aan Montserrat. Ultreïa! Ook heb ik genoten van enkele werken van Gaudi. O.a. Casa Battlo en Casa Mila. Gaudi, ik kwam hem al tegen op de weg naar Compostella (Astorga, palacio episcopal). De Sagrada Familia maakte het meest indruk op mij, gevoelsmatig. Wat een 'pracht'. Ik zei tegen Christine: " God is licht, niet?! Kijk eens naar boven ...!". Gaudi slaagt erin om dit weer te geven. En het Onze Vader op één van de kerkdeuren, of de kleuren van de regenboog aan weerszijden, wanneer de zon binnenvalt via de glasramen, of de insecten op een toegangsdeur, het heeft me allemaal diep geraakt. Prachtig, buitengewoon prachtig/krachtig!

Jaime Figueras

Binnenkort ontmoet ik Jaime terug in Barcelona. Ik sta nu al te popelen van vreugde om hem weer te zien. Ik verlang ernaar hem te omhelzen, zijn stem te horen, zijn gulle glimlach te zien. Het contact is altijd gebleven al bleef het soms beperkt tot een 'Vind ik leuk' op Facebook bij één of andere foto (of bericht) die hij had geplaatst op zijn pagina. Mijn hart voelt altijd heel fijn aan wanneer ik aan hem denk. Jaime, 'papa' en vriend voor het leven.

Vertellen voor de klas begint als volgt ...

Vandaag ga ik weer op pad. Terwijl ik vertel of de foto's samen met jullie bekijk, zal ik de tocht herbeleven. Gevoelens van vreugde, ontroering en verdriet, vertwijfeling en verbondenheid, ik zal het allemaal voelen. Mijn lichaam, al mijn celletjes zullen spontaan en direct reageren. Net zoals ik kippenvel kreeg de laatste kilometers tot in Santiago, zal ik ook nu kippenvel krijgen. Ik heb er geen controle over en dat hoeft ook niet. Het is de herkenning. Mijn lichaam reageerde ook toen ik in een bepaald TV-programma de kathedraal van Santiago zag. Het toont hoe sterk de weg op je inwerkt. Het toont hoe sterk je verbonden geraakt met en op deze weg. Ik geloof heel sterk in de energetische uitstraling van deze weg, een weg bewandeld door miljoenen pelgrims door de eeuwen heen, allen met hun motivatie, hun beweegreden om de weg te volgen, om de weg te stappen naar een gemeenschappelijk doel, Santiago de Compostelle, en dus naar je innerlijke zelf.

Getuigen in een viering voor de eerstejaars van het Xaveriuscollege

Gek, grappig, ... Ik zit achterop een Vespa. We rijden zo de kerk binnen tot aan het altaar. Ik sta in mijn caminoplunje. Ik begin te vertellen over mijn pelgrimervaring.... "Wij zijn allemaal op weg, onderweg, heel ons leven lang en op die weg zullen we heel wat leren. Eén van de stukjes van mijn weg, mijn levensweg, is de camino geworden, het woord dat gebruikt wordt in Spanje voor de weg naar Santiago de Compostella. Wat heeft de weg me geleerd? De camino heeft mij volwassen gemaakt waarmee ik bedoel dat het me rijper heeft gemaakt. Ik zie dingen anders dan voor de camino. Het heeft me zachter gemaakt, het heeft me sterker gemaakt. Ook zijn bepaalde dingen minder belangrijk geworden. Ik heb geleerd dat je eenvoudiger kan leven. Het materiële is minder sterk geworden. De hang naar luxe die ik zie doet me geregeld de maag keren. Daar is het geluk niet te zoeken. Ik heb ook gemerkt dat de op de weg ontstane vriendschappen ontzettend krachtig zijn en dat de verbondenheid ijzersterk is. Van Lier ben ik door Frankrijk naar een puntje gegaan helemaal in het Westen van Noord-Spanje, Santiago en Finisterra. Dag na dag, maand na maand zit je in eenzelfde ritmische beweging van opstaan, eten, rugzak pakken, schoenen aantrekken en de dag instappend, niet wetend wat die dag brengen zal om dan weer ergens toe te komen waar gerust wordt, gegeten en geslapen. Een dag gevuld met een verbazing voor de oh zo prachtige natuur, ik voelde me soms Franciscus van Assisi, omringd door vogeltjes die me volgden en mooie liedjes floten. Een dag gevuld met kortstondige of lange ontmoetingen waarbij mensen, vreemde mensen niet vreemd zijn, maar dingen delen als vrienden alsof we elkaar al jaren kennen. De dag instappend, een dag soms gevuld met uren regen of uren hitte, met emotionele pijn, met fysieke pijn, de knie, waarbij je soms dagen stapt alsof je terug moet leren lopen en niet weet of je er geraken zal. Ik heb in dalen gezeten en op hoge toppen, letterlijk en figuurlijk en telkens ging ik door, gevoed en gesterkt door wat me overkwam, door wie ik tegenkwam. Ik viel geregeld, figuurlijk, maar stond telkens weer op, keer op keer, ik was de blinde die weer zien kon, ik was de lamme die weer stappen kon, gesterkt door de energie van de weg die al bewandeld was door miljoenen pelgrims voor mij, elk met hun motivatie. “Il faut avoir confiance”, m.a.w. vertrouwen hebben, erop vertrouwen dat er altijd een uitweg is, een oplossing. Het is een zinnetje dat in me opkwam op de weg en dat me niet meer zal loslaten. Dat alles binnen die ritmische beweging brengt je stilaan bij de essentie, bij jezelf, je komt stilaan bij jezelf binnen, een onvergetelijke ontmoeting. Daar ligt de kern, daar ligt ook het contact met God. De camino is de weg naar jezelf, de weg naar je hart. De camino heeft een stempel achtergelaten en telkens ik de kathedraal van Santiago zie op bijvoorbeeld televisie of erover praat, voel ik hoe al de celletjes in mijn lichaam en geest blij opspringen, voel ik hoe mijn hartje jubelt en krijg ik tranen in mijn ogen van vreugde, van ontroering, van thuiskomen. Ik ben de weg opgegaan en hij zal er altijd zijn, we zijn voor altijd met elkaar verbonden. Ik sluit af met een pelgrimsgroet: “Ultreïa” wat betekent “Voorwaarts, ga door, geef niet op”!"

Jaime

Jaime wordt dit jaar 80 jaar! Ik voel hoe aanwezig hij voor mij is. Onze ontmoeting iets voorbij Conques en de tijd die we samen hebben doorgebracht op de weg waren bijzonder fijn. Ik hoop hem opnieuw te kunnen ontmoeten.

Marta

In de krokusvakantie ga ik, samen met mijn nieuwe partner, naar Italië. Marta, camino periode juni, heeft ons uitgenodigd. Het wordt zeker en vast een warm en blij weerzien. Marta heb ik al eens teruggezien in 2010 toen ik een stukje van de Via Francigena volgde. Er zijn zo van die contacten die nu, 6 jaar later, nog steeds bestaan.

Het spoor van ... teruggevonden

Ik was de gegevens van Michael en Doris (camino - periode mei 14 dagen - iets voorbij Conques samen met Jaime) al een tijdje kwijt. Een weekje geleden kreeg ik totaal onverwacht een mailtje. Michael had mijn adres (terug)gevonden via mijn BLOG. Super!!!! Ik was zo, zo, zo gelukkig en heb er geen gras over laten groeien. We zijn ondertussen enkele mailtjes verder en Michael heeft beloofd me op te bellen. De weg zit in mijn (ons pelgrimhart), maar ook de mensen die ik ontmoet heb. Ik voel de energie van de weg, van de ontmoetingen met pelgrims waaronder Doris en Michael bruisen in mijn hart en in mijn ziel!!!

De tijd heeft niet stil gestaan (3) ... voordrachten, bezoek aan Michel Ball (2012) en misschien Conques in 2013.

In juni 2012 heb ik een brief geschreven naar de Norbertijnen Priorij 'Sainte-Foy' in Conques. Ik zou namelijk heel graag iets terug doen. Op mijn camino werd ik vaak onthaald door 'hospitaliers'. Dat zijn mensen die (meestal) op vrijwillige basis pelgrims onthalen en opvangen."Le rôle de l’hospitalier est de recevoir les pèlerins, les orienter vers les dortoirs, leur servir les repas et participer à certains travaux ménagers. Vous devrez aussi quelquefois préparer les repas." In december kreeg ik een mail om me kandidaat te stellen. Half januari (2013) kwam het antwoord. De vraag was groter dan het aanbod. Met andere woorden ... einde dit jaar opnieuw proberen. Het verlangen is groot. De teleurstelling heb ik even moeten verbijten, maar ... 'il faut avoir confiance qu'un jour ..' :-)

De tijd heeft niet stil gestaan (2) ... voordrachten, bezoek aan Michel Ball (2012) en misschien Conques in 2013.

Twee keer werd ik uitgenodigd om te komen vertellen over mijn persoonlijke ervaringen, mijn 'camino'. Iemand had mij gevonden via de website van het Vlaams Genootschap van Compostela. Iemand anders had mij via via gevonden. Deze laatste was wanhopig op zoek naar een vervanger en had al een tiental pelgrims gecontacteerd. Het werden twee mooie ervaringen. Op 25 april was ik uitgenodigd op een bijeenkomst van de Inner Circle in Aarschot. Ik kreeg drie kwartiertjes wat niet veel is wanneer je zo een lange tocht hebt ondernemen en onvoorstelbaar veel ervaringen en indrukken hebt opgedaan :-). Toch slaagde ik er in om hen 'mee op tocht' te nemen. Ik vertel vanuit een heel persoonlijke hoek en deel ervaringen met mensen. Over het historisch aspect zeg ik heel weinig. Dat vinden de meesten wel op internet :-) De volgende dag, 26 april, was het in een zaaltje op het Kerkplein in Schilde. In de Sint-Guibertuskerk was een optreden van Psallentis Femina die gezangen brachten rond de figuur van Sint-Jakobus (in het kader van het Festival van Vlaanderen). Voorafgaand aan dit prachtige optreden mocht ik persoonlijk komen getuigen over 'de weg naar Compostella'. En elke keer wanneer ik vertel over mijn tocht, ben ik heel even terug op tocht. Iedere keer weer krijg ik kippenvel en veren alle celletjes in mijn lichaam op wanneer ik die prachtige kathedraal zie van Santiago de Compostella:-)

De tijd heeft niet stil gestaan ... voordrachten, bezoek aan Michel Ball (2012) en misschien Conques in 2013.

Het is al een heel poos geleden dat ik nog iets heb toegevoegd. Dat betekent natuurlijk niet dat de tijd heeft stil gestaan of dat ik heb stil gestaan :-). Ik heb nog geregeld contact met enkele pelgrims o.a. via Skype, Facebook of door hen op te zoeken. Zo heb ik in mei van dit jaar Michel Ball en zijn vrouw Minouche opgezocht in Straatsburg. In 2008 heb ik Michel verschillende keren ontmoet onderweg. Het begon met een eerste, korte ontmoeting in de albergue 'Camino del Perdon' nabij het prachtige standbeeld op de Alto del Perdon. Twee weken later in de buurt van Fromista waar hij in het gezelschap was van Marta (I). We hebben met zijn drieën drie dagen samen gestapt. Nog later ontmoette ik hem weer in Cacabelos. Vandaar hebben we samen Santiago de Compostella bereikt. Het was een heerlijk weerzien en een warm onthaal. Samen hebben we de prachtige Elzas-streek bezocht, herinneringen bovengehaald en een lekker glaasje gedronken. Vier dagen lang vertoefden we in elkaars gezelschap. Dat is die mooie, onverklaarbare band van de 'weg' :-)

Cammino di Francesco d'Assisi

At the right side you can find pictures of my latest camino in April 2010. It is still in progress. I walked with Elena from La Verna (region Arezzo) to Assisi and to Spello. Elena is a Spanish pilgrim. I met her in the albergue in Ventosa during my walk from Lier (Belgium) to Santiago and Finisterra in 2008. We walked three days together in 2008. In Granon she went back home while I continued. So this year, we walked during 7 days on the cammino di Francesco. We had a wonderful time, shared a lot of beautiful moments, met fantastic people and had another lovely camino experience.

Vertellen voor de klas.

In het eerste middelbaar komt 'de pelgrim' in de godsdienstlessen aan bod. Birgit, een collega van me, vroeg of ik in de periode van de vasten wilde vertellen over mijn ervaringen als pelgrim. Een aanbod dat ik niet afsla! Het is fijn om die rijke en onvergetelijke ervaring te mogen delen met anderen.
Volgende week en de week daarop zal ik het woord voeren in drie klassen. Aan twee van de drie geef ik zelf ook les. Dat vind ik wel bijzonder fijn. Het toeval wil ook dat ik een collega moet vervangen in mijn eigen klas op een moment dat ik normaal gezien over mijn ervaringen vertel in een andere klas. Dus ... gewoon twee klassen samennemen :-).
Benieuwd of ik een stukje van het gevoel kan overdragen. Ik wil hen vooral dat caminogevoel laten ervaren. Het is zo sterk aanwezig. Telkens ik erover praten voel ik hoe alles binnen bruist. De camino is echt wel de weg naar het hart. En misschien zet ik iemand mee op de weg ... ooit :-)

Via Francigena april 2010

Nieuwe plannen :-) !!! Aanzet was een 'facebook'babbel met Elena (SP - camino tussen Ventosa en Granon). Ze vroeg of ik mee wilde stappen voor een weekje naar Assisi. Een goede week later was het vliegtuig gereserveerd, had ik een gesprek met een pater Franciscaan die om de twee jaar door die regio trekt met een aantal mensen en had ik het boekje 'Een franciscaanse voetreis' van Kees Roodenburg ontdekt en aangeschaft. In dit boekje staan de kaarten die we nodig hebben voor de tocht.
Maar dat is nog niet alles. Deze reis zorgt ook voor een weerzien met Marta (It - camino - Puente la Reina en later van Castrojeriz tot Carrion). Marta vraagt al een hele poos om eens af te komen. Ik zal haar opzoeken in Padova en mogelijk gaat ze de laatste twee dagen met ons meestappen.
Eens de camino in je bloed, laat dat je nooit meer los. Heel wat pelgrims zullen dit gevoel wel herkennen.

DE SCHAT ZIT BINNEN IN JEZELF !!!

KAART met stopplaatsen en dergelijke krijgt een EXTRA

Ik heb bij bijna alle symbooltjes een foto toegevoegd. Foto's die meestal niet zijn opgenomen in de diavoorstelling. Soms vertellen ze iets over de slaapplek, soms geven ze beeld van de omgeving en soms tonen ze (enkele van de)pelgrims die op de één of andere manier iets voor mij betekent hebben en :-) ik voor hen want DAT IS (ook) DE WEG !

Vertellen over mijn camino-ervaring.

Donderdag 12 november was ik op Capenberg in Boechout. Mijn gepensioneerde collega's van het Xaveriuscollege (Borgerhout) hadden er hun jaarlijkse bijeenkomst met spreker en etentje. Ik kreeg een uurtje om mijn verhaal te doen. Ik begon met te zeggen dat 2500 kilometer in één uurtje samenvatten een haast onmogelijke zaak was. Toen het uurtje om was, had ik het gevoel dat ik 'geslaagd' was in mijn uitgangspunt. Ik wilde mijn collega's laten proeven van de sfeer. Ik heb mijn hart laten spreken en dat hebben ze gevoeld :-). Het is opmerkelijk hoe heel mijn lichaam reageert op zo'n moment. Bij het zien van de foto's, bij het vertellen van anekdotes. De camino, het laat zijn sporen na :-).

Jaime + Peter en de camino aragonés

De sfeer geproefd. Jaime was de 'oude', maar de weg, de camino was anders. Wanneer je Santiago de Compostella niet als doel hebt dan is de beleving toch wel anders. Af en toe kon ik de sfeer van de camino even proeven. Vooral de twee babbals met Nacho, een Spanjaard van ongeveer 37 jaar en de afscheidsknuffel in Puente la Reina brachten het camino-gevoel even naar boven. Voor de rest leek het meer op een trektocht. Op dit traject waren ondanks de maand juli weinig pelgrims. De tocht was soms zwaar omwille van de hitte en veel schaduw was er niet te vinden. Het was even uitkijken naar het punt waar camino francès en aragonés samenkomen, maar het bleef vrij rustig vanbinnen. De samenvloeing bevindt zich kort voor Obanos, maar aangezien ik vorig jaar een ommetje had gemaakt, was dat punt Eunate. Nadien overnachten in Puente la Reina en de bus naar Logrono om van daaruit de bus te nemen naar Barcelona, de thuishaven van Jaime. In ieder geval was het bijzonder fijn dat we weer even samen op weg waren. Iets meer dan 170 km hebben we afgelegd in een mooi landschap.