Vr-za-zo- 04-06/04 : Besoin d'une pause?

Karl, mijn broer, Chris, Rit en Tim komen me vandaag opzoeken. Ik vind het fantastisch. We verblijven in een chambre d'hôtes bij een champagneboer : -)! Ik kijk er echt naar uit! De laatste dagen knaagt de eenzaamheid. Vooral sinds ik in Frankrijk ben en te veel behandeld wordt als een pelgrim : -). De drie maanden die volgen lijken momenteel een harde noot om kraken. Ik voel heel sterk hoe ik gehecht ben aan Rit en Tim. De tocht raakt je. De tocht maakt je bewust. De tocht laat je het leven ervaren en doet je stilstaan bij je eigen leven.

Do 03/04 : Reeën, konijnen, slakjes,kevers, prachtig fluitende vogels, ik heb ze allemaal ontmoet

Hauteville - Château-Porcien. Vandaag de GR 12-654 verder gevolgd over een afstand van 8 à 9 kilometer. De stilte ervaren en het geluid en de geur van de natuur, het is gewoon prachtig. Op enkele passen van mij verwijderd : drie reeën. Toen ze me bemerkten, snelden ze weg, bleven staan, renden verder, bleven weer staan en verdwenen achter de horizon.
Een vogel die floot als geen ander zocht ik tevergeefs op de grond. Tot ik toch even omhoog keek en hem opmerkte. Wat een zangtalent.
In Château-Porcien is een tweede gedwongen rustpauze noodzakelijk. Een pijnlijke stijfheid bij het telkens plooien van de rechterknie speelt me momenteel parten. Het advies van de dokter was : rust, insmeren en medicatie gebruiken. Ook deze dokter (Pascal Blot), wilde niet dat ik de raadpleging betaalde. Ik blijf zulke dingen onvoorstelbaar vinden.
Ik verblijf nu in een zijkamer van een judozaal. Deze is speciaal ingericht door de gemeente voor pelgrims. Het is niet wat ik zoek, maar gezien de omstandigheden leg ik me erbij neer.

Wo 02/04 : Estrebay - Hauteville

Dat is inderdaad een grote sprong. Omwille van de knie probeer ik een tweetal uur te stappen, wat autostop en opnieuw een tweetal uur te stappen. De omgeving is bijzonder mooi. Heel groen, zacht glooiend, veel plukjes bos, kleine dorpen met wel wat vervallen huizen en een verouderde bevolking. Er wordt hier vooral aan 'élevage' gedaan. Ik heb een stukje van de GR12-654 gevolgd. Een mooie GR-route. Je voelt dat de mensen hier pelgrims gewoon zijn. Uiteindelijk ben ik bij de burgemeester van Hauteville beland. Hij heeft me een plekje in de raadzaal gegeven. Dus weer op de grond. Me wassen kon ik aan de spoelbak die er staat.

Di 01/04 : La frontière!

Gek misschien, maar het afscheid viel me ook hier zwaar. Nadat Père Jacques me uitgeleide had gedaan, barstte ik in tranen uit. Was het verdriet of was het ontroering om al het mooie, het innige, het diepe?
De omgeving was gehuld in mist en overal hingen dauwdruppels. De zon deed haar best, maar het lukte haar niet. Het was prachtig. Na enkele luttele kilometers, kwam ik aan een verlaten grenspost. Ik vond er ook nog een oude grenspaal. Verschillende sms-jes werden nog snel van deze zijde verstuurd. Iets later werd deze zijde gene zijde en omgekeerd. Het werd een mooie tocht. In Estrebay hield ik halt. Een hele voormiddag leek het alsof de knie OK was. 's Namiddags begon de knie opnieuw te zeuren. In Estrebay mocht ik van een oude dame op de grond in het salon slapen. Het was er koud. De mazoutprijs liet zich hier duidelijk voelen. 's Avonds mocht ik TV komen zien. Het was er warmer. Ze deelde ook het weinige brood dat ze had, gaf me wat soep en bakte een eitje. Lief van Thérèse.

L'abbaye de Scourmont

Gebed en stilte maken deel uit van dit monnikenleven. Wie er logeert, kan in de kerk op geregelde tijdstippen deelnemen aan gebedsmomenten, zoals de Nonen, de Vespers, ... Ik ben twee keer naar de mis gegaan en twee keer naar de Vespers. Het hoort bij mijn tocht, vind ik persoonlijk. Het is een moment van bezinning, van reflectie.
De eerste keer zongen ze het credo in het Gregoriaans. Dat deed de tranen rollen. Mijn vader was heel dichtbij. Hij heeft dit zo vaak gezongen. Soms lijkt het alsog deze tocht je een aantal dingen uit je leven laat herbeleven. Het kunnen ook gedachten zijn die plots weer opduiken. Het lijkt alsof je op deze manier dingen kan/mag verwerken, alsof je met bepaalde dingen in het reine kan komen. Ze bieden zich aan op eender welk moment van de dag. Je doet er mee wat je wil. Voor mij zijn het bijzonder mooie ervaringen. Of ik er geraak of niet is niet zo belangrijk. Langer op weg zijn, zal de toch natuurlijk wel verder verrijken. Maar wat ik nu al heb beleefd, maakt mij al 'rijker' en laat me bepaalde dingen veel beter beseffen. Of het blijvend is, weet ik niet. Of ik anders ga zijn, anders ga reageren weet ik niet. We vallen als men snel terug in 'de plooi'. Iets zal natuurlijk wel blijven hangen. Daar ben ik eigenlijk wel van overtuigd.

Père Jacques et Père Edouard.

Père Jacques is de gastenpater. Het is iemand die je eerst even moet leren kennen. Maar dan ervaar je een heel fijn, warm en zorgzaam iemand. Hij noemde me 'le Pèlerin' en vroeg geregeld hoe het met me ging. Toen ik 's avonds een trappistje vroeg, heb ik er eentje gekregen. Dat is blijkbaar niet echt de gewoonte. De volgende avond hoefde ik niets meer te vragen. Hij kende me al. Ik kreeg de zwaardere versie. "Comme ça, vous allez bien dormir."
Mijn logies moest ik niet betalen. Pelgrims betalen niet. Morgen zou hij me na de mis een kortere weg tonen, zodat ik enkele stapminuten zou uitsparen.
Père Edouard komt van West-Vleteren. Het is van dezelfde orde. Hij is een echte knuffelbeer, heeft een grote baard, lijkt een Bourgondiër ( tiens, waar heb ik nog zo'n exemplaren gezien) en lacht gemakkelijk. Hij is hier nu zes jaar (26 jaar West-Vleteren). Hij doet aan boekbinden. Hij heeft me zijn werkruimte getoond en heeft me heel wat verteld. Hij liet me ook een boek zien uit de 15de eeuw. Hij is het aan het restaureren. Het was erg boeiend. Ik heb hem geen 'dag' meer kunnen zeggen, dus dat heeft hij nog tegoed van mij!

Zo 30/03 : Abbaye N.-D. de Scourmont ou la Trappe.

De tocht voerde me via Froidchapelle en Chimay tot in Scourmont (Forges).
Rond 13 u was ik in Chimay. Rit belde. Ze vroeg hoe het weer was, want in Lier was het niet al te best geweest. Zeker geen stapweer. Vanaf dan is het beginnen regenen (!) en het heeft niet meer opgehouden tot 's avonds laat. Dat was voor mij nog maar de tweede douche. De eerste was de zaterdagnamiddag van mijn vertrek (deel Duffel - Sint-Katelijne). Bedankt Rit ... voor de douche. Chimay is best wel gezellig, maar het lag er nu stil en verlaten bij.
Rond 16 u bereikte ik de abdij. De rust en stilte zouden me deugd doen en het trappistenbier zou me smaken. De geur van mout kon ik zo snuiven. Morgen de geplande rustdag.