zondag 8 juni 2008

Vr. 06/06: Uterga - Eunate - Estella

Een vermoeiende tocht omwille van de vele weliswaar kleine hellingen. Ik maakte een ommetje naar de kleine kerk Santa Maria de Eunate. Ik heb het later gevoeld, maar het was prachtig. Verder trok ik vooral door wijngaarden.
Het werd de dag van de Italiaanse ontmoetingen. In Puente la Reina in een kerk. Ik zag een vrouw zitten, biddend voor St. Jacques. Ik deed hetzelfde. Ik draaide me nadien om en dacht haar al gezien te hebben. Ze had tranen in de ogen. We gingen samen naar buiten. Ze zou de bus nemen want de weg had haar tol geëist. Zoals bij zovelen. Ze vertelde dat ze via de ogen van St Jacques gezien had wat hij had gezien. Het waren tranen van diep geluk. Vijf minuten, niet meer, dat was alles wat we hadden. Ze omhelsde me en zoende me op mijn wangen, als vrienden.
Buiten Puente kwam ik weer 2 Italianen tegen. Ik stuurde bericht naar SMS en Rit vroeg in het Italiaans of ze samen met mij wilden stappen. En zo gebeurde en ik was Rit dankbaar. Veel woordjes ken ik niet, maar we trokken ons goed uit de slag. Ze vroegen waarom ik weg volgde en bij een broodje heb ik dat gedaan. We zijn nu zondag, ik blijf even hangen in Los Arcos, bij de Belgen. Zij zijn een dorp verder getrokken. Gezien hun tempo (positief bedoeld) zal ik ze zeker terugzien. Alfredo en Donatella uit de buurt van Trieste.

Rit en de Alto del Perdon !!

Toen ik aan het standbeeld stond, had ik een pracht van een idee. Ik belde Rit en vroeg haar om dit op te zoeken via Google afbeeldingen. Ze zocht en vond. Ik zei: " Zie je die ezel met bagage" ( neen, niet ik). "Ja" "Wel, ik raak hem nu aan" - "Zie je die twee grote paarden met ruiters". "Ja" "Wel ik raak ze nu aan".
Ik lachte als een kind. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Het was een "vreemde" lach. Hij kwam uit het diepste van mezelf. Het deed zoveel deugd.

Do. 05/06.: Sharasoana - Uterga

Prachtig. Lanschap, windturbines, Pamplona, standbeeld pelgrims.
Tot Pamplona stapte ik met Pamela. Ze zou van daaruit naar Biarritz gaan om het vliegtuig te nemen.
Een telefoontje met Rit en een sms gaven me weer wat vleugeltjes. Het is zoals een jong vogeltje dat leert vliegen, met vallen en opstaan, telkens opnieuw. Het weer was bewolkt zonnig. De windturbines maken zo'n typisch geluid. Hier hou ik ervan, thuis is wat anders, maar hier is er veel ruimte en stoort het eigenlijk niet. Het heeft zelfs wat. Op de top 'Alto del Perdon staat het pelgrimsbeeld. Nadien trok ik verder en verbleef in de albergue Camino del Perdon. Daar zag ik Marie, een Canadeese terug. Het was een kleine, aangename refugio.

Wo. 04/06: Roncevalles - Larrasoana

Zo, in Spanje dus, nog iets meer dan een dikke maand te gaan. Het is even wennen. Geen ontbijt, brood voorzien en anderes stappen tot je in een dorp bent waar de winkels open zijn. Koffie van hetzelfde laken een broek. Maar toegegeven, de koffie smaakt des te beter. De wegen zijn breder en de paden overwegend recht. Dat is in Frankrijk heel wat anders. De aanduidingen zijn heel goed.
Het landschap was prachtig (bergachtig): Het traject was vooral zwaar omwille van de modder. Aan het eind van de dag deden mijn buikspieren pijn. Vanaf 10 uur ongeveer stapte ik met Pamela uit Australië. Ze is in Engeland geboren, in Zuid-Afrika studies afgelegd en dan Australië. Ze is ergens in de 60. Ik had ze voor het eerst ontmoet in de ferme-auberge, in Frankrijk. Ze zas toen blij dat ze eindelijk iemand ontmoette die met haar spreken kon, Engels. En ik die dahct dat ik in Frankrijk mijn Frans ging verbeteren. Niet alleen dat, ook mijn Engels, Duits en Italiaans (nog nooit gestudeerd) gingen erop vooruit.
Het werd een fijne dag. Onderweg samen omze bokes gegeten met een prachtig zicht op vallei en bergen. Het was duidelijk dat we elkaar even moesten ontmoeten. Dat gebeurt nu eenmaal op de camino. 's Avonds trakteerde ze me op een wijntje.
De gîte was ok, maar het sanitair primitief. Weinig privacy.

To know the way
We go the way
We do the way
The way we do
The things we do
It's all there in front of you
But if you try hard to see it
You'll only become confused.

dinsdag 3 juni 2008

Di 03/06: St Jean - Roncevalles

Slecht weer, mist, modder. Prachtige wandeling en niet te zwaar. De mist heeft wel iets. Onderweg paarden gezien, met de mist had het iets middeleeuws. Er was ook een veulen en het knuffelde zijn mama. Dat is puur genieten.
Het was de laatste dag samen met Jaime. Twee van zijn vrieden, Ines en Jose, waren ons komen opzoeken. Ines stapte vooral met mij terwijl Jaime zich ontfermde over Jose die in het verleden hartproblemen had. Aan Ines vertelde ik het verhaal van de camino. Ze zei nadien dat ze me zel eens komt opzoeken om haar camino te vertellen. Ik had bijna de hele dag gepraat -:).
Verdriet om afscheid Jaime, mijn vriend. We wisten het al een tijdje. Hier liet hij mij los. Een man die de liefde kent en zo wrm lacht. Ik kreeg een pin met de typische gele pijl die de camino markeert. Hij heeft die pin vele kilometers op zijn hoedje gedragen. Het betekent heel veel voor hem. Misschien droeg hij hem ook al toen zijn vrouw nog leefde. Zij hield ook van de camino. Het is een gebaar dat wij heel veel voor elkaar betekenden en betekenen. We wijn vrienden ook al zien we elkaar waarschijnlijk nooit meer. I love him. Jaime, vader en vriend.

In Roncevalles was internet voorhanden. In de refugio word je begroet door Nederlanders. Het spijt me, maar het is aan de nonchalance waarmee de stempel werd gezet in mijn boekje goed te zien. Voor de rest wel vriendelijke mensen.

Wat zag ik!? Een webcam! Ik stuurde sms naar Rit. Eindelijk zouden ze me zien, in levende lijve. 20 minuten verder was ik alweer een frustatie rijker. Het ding werkte niet en het was ach zo belangrijk voor me. Maar goed, dat is de weg, het ene moment zweef je en het andere word je weer tegen de grond gesmakt. Soms zacht, soms hard.

maandag 2 juni 2008

Di. 03/06: De grens met Spanje!

Nog een goede 20 km scheiden ons van Spanje! Vamos!

Va, pèlerin!

Va, pèlerin
poursuis ta quête;
va sur ton chemin,
que rien ne t'arrête!
Prends ta part de soleil,
et ta part de poussière;
le coeur en éveil,
oublie l'éphémère!
Tout est néant;
rien n'est vrai que l'amour.
N'attache pas ton coeur
à ce qui se passe!
Ne dis pas: j'ai réussi,
je suis payé de ma peine.
ne te repose pas dans tes oeuvres
elles vont te juger.
Garden en ton coeur la parole,
voilà ton trésor!