Santiago

Santiago viel beter mee dan verwacht. Er was juist een 'marché médiéval' en dat maakte het stadje eigenlijk extra gezellig. Verder heb je de gebruikelijke toeristische winkeltjes, maar ook dat viel eigenlijk goed mee. In de restaurantjes (in hoofdzaak visrestaurantjes) zie je overal kreeften en dergelijke, maar vooral octopus :-), een specialiteit ginder.
We zochten het adresje op dat we ergens op weg naar Santiago van een man hadden gekregen. Ik had zin om een kamer te nemen in plaats van de refugio/albergue op te zoeken. Michel vetrok de volgende dag naar huis, richting Straatsburg. Vandaar dat een kamer ons een goed idee leek. De kamer was prima en centraal gelegen (aan de hallen).
We gingen naar de pelgrimsmis om 12u. Die ervaring was minder goed. Michel en aan andere pelgrim verwoorden het later als volgt: "Daarstraks voelde ik me nog pelgrim. Nu, hier in Santiago, voel ik me een toerist". De pelgrimsmis heeft geen ZIEL! Je krijgt een opsomming van het aantal Fransen, Duitsers, Italianen, Belgen (DIE DAG GELUKKIG MAAR EENTJE en dat was ik, dus APENTROTS). Dit gaat als volgt: Italianen 2, Fransen 4, Duitsers: 3, Amerikanen 2, Italianen 2, Duitsers 4, Belgen 1, Fransen 5, Duitsers 2, ... Later vernam ik dat de pelgrimsmis op zondag wel een positieve ervaring is (o.a. het grote wierookvat wordt dan gebruikt). Ze laten dan wel 6 dagen op 7 heel veel pelgrims in de kou staan. Wat ik ook niet wist: dat je om 21u 's avonds een soort pelgrimsviering in een bijkapel kon bijwonen. Daar voel je wel de GEEST! Dat leidde ik af uit wat een pelgrim me daarover vertelde. Enfin, geen getreur. Het moment was mijn moment en ik zal het NOOIT VERGETEN!!! Zelf voelde ik me nog niet direct een toerist. Ik zou immers de volgende dag weer verder op weg gaan, richting Finisterre/Fisterra. Het einde van de (bekende) wereld, dat wilde ik wel eens zien.
Die dag heb ik informatie ingewonnen in verband met de terugreis (station, busstation zo'n 3 kilometer van het station, de toeristische dienst). Zelf zou ik rond 10 juli in Tours (la Membrolle-sur-Choisille) willen aankomen om daar vrienden op te zoeken. Het was mijn gastgezin tijdens mijn regentaatsopleiding, zo'n 29 jaar geleden! We zoeken hen geregeld op. Op zondag 13 juli zou ik Rit daar dan ontmoeten. Eindelijk!
Wat die informatie betreft. Wel ik sta versteld van de gebrekkige talenkennis en de beperkte informatie die men in Santiago kan geven over andere plaatsen zoals Finisterre en Muxia. Als je ziet hoeveel pelgrims er ieder jaar toekomen, ... Santiago, een internationale plek op de wereldkaart, het kan beter en dat met eenvoudige middelen. Dit zijn mijn indrukken, ervaringen. Ze doen helemaal geen afbreuk aan de tocht, aan de prachtige ervaring!

do. 03/07: Pedrouza - SANTIAGO !!!

Dit is de sms die ik verstuurd heb. Ik vulde hem af en toe aan naarmate we dichter bij Santiago kwamen. Wees gerust, het heeft me niet minder laten genieten van dit moment, na meer dan 2000 km te voet :-). Bewust heb ik voor de tocht niets over Santiago gelezen. Ook naar foto's heb ik niet gezocht. Het is een toeristische plek. Beter geen beeld op voorhand, dan kan het alleen maar meevallen!

6u15: Ik vertrek samen met Michel uit de refugio.

We hebben zin om te zingen en zingen het Santiagolied en zingen gedreven door het gevoel, een gevoel verrijkt/versterkt door vele kilometers stappen, door vele kilometers onderweg te zijn:

"Tous les matins nous prenons le chemin.
Tous les matins nous allons plus loin.
Jours après jours la route nous appelle
C'est la voix de Compostelle.
Ultreïa! Ultreïa!
E sus eia, Deus adjuva nos!" (Plus haut, plus loin, Dieu aide nous)

Ik heb zin om te dansen. Kleine Peter is er ook! Michel en ik, we amuseren ons. Michel is duidelijk dolverliefd op Marta uit Italië (zie eerder). Ik loop naast een ado :-). We maken een film. Marta is ondertussen al meer dan een week terug thuis. We beelden ons in dat Marta hem zit op te wachten op het plein voor de kathedraal. De ene keer 'maakt' Michel de scène. De andere keer maak ik er eentje. We amuseren ons rot en staan versteld van onze creativiteit. Soms loopt het fantastisch af en soms ietwat tragikomisch. We hebben misschien wel 20 versies uit onze mouw geschud. Echt LOL!

8u15: Un café con letche grande in een bar op 10 km van Santiago.
We trekken verder; Een geweldig gevoel. Mensen die me nauw aan het hart liggen zijn er ook. Het voelt zalig. Mijn hartje is blij!
Zon, blauwe hemel. Op elke heuveltop die we bereiken kijken we verlangend uit. Kippenvel op minder dan 5 kilometer.

9u35: Aan het standbeeld op de Monte do Gozo dat herinnert aan het pausbezoek ontmoeten we een koppel uit Nieuw-Zeeland. Zoals altijd sla ik een babbeltje. Het koppel en ik,we wisselen onze gegevens uit. Ze komen naar België. Ik nodig hen uit om bij ons te logeren. Ik kijk in de verte en denk: 'Dat moet Santiago dus zijn!?!'

9u43: We naderen. Tranen rollen over mijn wangen.

9u53: Eindelijk! Het bord met: SANTIAGO!
Ik voel me onvoorstelbaar 'groot'. Ik lijk wel een reus.

10u25: Om de haverklap heb ik kippenvel. Ik ben een kind. Ik ben alles.

10u36: Het grote plein voor de kathedraal. 'On y est.' Emoties, vooral Michel heeft het moeilijk nu.

10u42: We krijgen elk onze 'Compostellae'

Morgen SANTIAGO

Plan: 20 km tot Santiago. Voor 12u aankomen zodat ik de compostella kan ontvangen en om 12u naar de pelgrimsmis kan gaan. Dan wat rondkijken, overnachten, een rustdag waarschijnlijk (tenzij het daar zou tegenvallen), weer een nachtje slapen en zaterdagochtend alweer op weg richting Finisterra, zo'n 87 km verder. Daar zal ik de rituelen uitvoeren. Zwemmen, een kledingsstuk verbranden en de zonsondergang meemaken. Dit (zo was het vroeger toch en dus is het nu zeker niet anders) ritueel zorgt ervoor dat je bij de opkomende zon een nieuwe man wordt! Ik zal als het effe kan dat laatste een handje helpen :-) Want, laten we eerlijk zijn, het komt niet zomaar. Ik heb de inspanning wel geleverd (de tocht, de afstand) en het is niet niks, ik ben er echt fier op, maar het 'werk' is niet af. Integendeel! Het begint nu pas. Het is nu aan mezelf om er werk van te maken! De wil en wens is er! Als St-Jacques me een handje wil helpen en de kracht kan geven, gesteund door de herinnering aan mijn camino, dan zal er zeker een stukje nieuwe Peter komen. Liefs!

De kapper

Ja, mijn haartjes zijn ondertussen wat langer geworden. Wat wil je, na drie maand en een half. Ik vroeg Rit om in het Italiaans te schrijven hoe ik moest vragen om mijn haar bij te knippen zonder dat het te kort zou geknipt worden. En zo gebeurde het. Ik moest slechts 8 euro betalen. Vanaf nu ga ik elke keer in Spanje naar de kapper :-). De kapper heeft het goed gedaan. Ik ben weer netjes en het is helemaal niet te kort. Fijn.

Wo. 2/07: Melide - Pedrouza

Het had deze nacht geregend. De dag startte bewolkt. Slechts in de namiddag was er echt zon. Het landschap is soms mooi, vooral wanneer je door de eucalyptusbossen wandelt. Geweldige bomen zijn het. En de geur! Gisteren was dat ook al het geval. Voor de rest heuvelachtig landschap. Voor ons lijkt de tocht stilaan voorbij. We lopen te vaak in de buurt van de weg die naar Santiago leidt. Het is eerder 'storend', zeker wanneer je nog wat wil nadenken, mijmeren. Ook de aanwezighedi van 'pelgrims' die enkel de laatste 100 km doen om hun compostella te ontvangen, het komt vreemd over. Het is opnieuw wat wennen in een nieuwe etape van de camino. Ik ben op zich niet tegen het feit dat mensen slechts de laatste 100 km stappen. Ze zullen er elk wel hun reden voor hebben en het is niet aan mij om er over te oordelen. Het voelt wel vreemd aan en je hebt de neiging om het te 'beoordelen'. Ja, de camino is echt anders, voelt anders aan. Maar voor mij is er nog het stuk naar Finisterra waar ik 4 dagen over ga doen. Rustig, genietend, een beetje nadenken over alles wat de camino mij getoond heeft, aangebracht heeft. Ik ga proberen enkele dingen wat te verankeren, af en toe even halt houden en wat opschrijven. We zien wel. Ja, Finisterra, de oceaan, het trekt me aan. Misschien nog meer dan Santiago zelf. Ik verwacht niet al te veel van Santiago. Ik denk dat dat best is. Dan zal ik misschien niet gemakkelijk teleurgesteld worden. De anonimiteit en eenzaamheid in Burgos en Leon waren niet zo'n goede ervaringen voor mij en maken me voorzichtig. Ik ben blijkbaar niet de enige pelgrim die dat zo aanvoelt/ervaart.
Onderweg kennis gemaakt met Carla, Marta (tweelingszussen) en Manuel, de echtgenoot van een van de twee. Ze komen uit Mexico en ik ben alweer met een babbel begonnen :-) Manuel heeft de camino vorig jaar gedaan. De zussen komen even proeven. Ze trakteerden ons onderweg op een drankje.
De openbare refugio, 120 bedden, was volzet. Na 33 km had ik echt geen zin meer in dit soort situaties. Gelukkig was er 100 meter verder een prive-refugio. De beambte was zo vriendelijk om te informeren of er nog plaats was. Dat was gelukkig het geval. (10 euro tegenover 3 euro, maar we hebben een bed)

Di. 1/07: Gonzar - Melide

We vertrokken in de mist. Het was 6u15. Iets later, na een korte klim, draaide ik me om. Het zicht was prachtig. Net zoals in O Cebreiro liepen we 'boven de wolken'. Het lijkt op zeer lichte, maar stevige slagroom. Het is zo wondermooi. Ook de langzaam opkomende zon kleurt de horizon prachtig. En elke minuut verandert de intensiteit, de kleuren worden anders, vervagen of worden juist versterkt. Het is hemels.
De route viel goed mee vandaag. Het weer is wat minder. De zon laat zich af en toe zien.
Onderweg zag ik een vrouw met een kleurrijke hoed en onder de hoed een serviette om zich wat te beschermen tegen de zon. Ik nam een foto, haalde haar in, sprak haar even aan in het Engels, hoorde dat ze Duits sprak en zei iets in het Duits. Zo gaat het al heel de camino door. Ik pas me direct aan en zo heb ik al heel wat mooie ontmoetingen gehad. Ze heet Andrea en komt uit Heidelberg. Een vriendin van haar was al een eind verderop. De rest van de weg heb ik samen met haar gelopen. Micheld die even achter was, vervoegde zich bij ons. In Melide ging zij naar haar hotel en wij trokken naar de refugio. Net als in Gonzar (wel veel groter) bedden ok, maar keuken bijzonder beperkt. De douches waren ook niet je dat. Er waren geen deuren. Voor de vrouwen vond ik dat een vervelende zaak.
Nadien even het dorpje verkend. Mooi is wat anders. Normaal zou je er pulpo moeten eten (octopus), de plaatselijke specialiteit, maar Michel had geen zin. Andrea en Machteld, haar vriendin, kwamen we tegen. Ze was op zoek naar een wasmachine. We namen hen mee naar onze refugio waar alles aanwezig was. Tijdens de was gingen we ergens iets drinken. Ze wilden 's avonds met ons iets gaan eten. Dat gebeurde ook. Alleen moetsen we wel een eind wandelen want de dames wilden niet in het restaurant van het hotel eten. Gelukkig had ik een adresje gekregen van de beambte in onze refugio. Ik moet wel zeggen dat de baas van het restaurant alles behalve vriendelijk was. Maar goed. In ieder geval bleek dat de ontmoeting met Andrea wel belangijk was voor mij. Zo gaat het al de hele camino. Je komt mensen tegen die soms dezelfde dag of een tijdje later 'belangrijk' voor je blijken te zijn. Ze reiken je informatie, dingen aan waarmee je verder kan of waarmee je later, als je dat wil, als je er open voor staat, aan de slag kan. Wonderwel die camino.
Na het eten kwam Andrea verrassend uit de hoek. Ze zei dat ze het eten wilde betalen. Ze stond er zelfs op. Ze vertelde dat het de gewoonte was bij hen. Ze gelooft dat zulke gestes steeds terugkomen. Het is geven en krijgen. Een volgende keer is er wel iemand anders die dit doet. Michel wilde dit eerst niet, maar ik heb hem snel duidelijk gemaakt dat hij dit beter zo liet gebeuren.

Ma. 30/06: 3 km voor Sarria - Gonzar

Koeien op de weg, wandelen door kleine boerendorpjes, velden, akkers, bossen, veel schaduw, leuke paden. Het was eerst bewolkt, maar nadien werd het terug heet.
We laten stilaan de groep achter ons. Vermoedelijk komen we donderdag toe in Santiago. Mijn linkervoet doet wat pijn. Mogelijk komt het van de shiatsu-massage. Het is de voetzool. Ik weet niet wat zich daar bevindt, maar het lijkt een spier te zijn. Het zal wel lukken.
Gonzar is een piepklein dorpje. De prive-refugio is prachtig en kost 8 euro. Zelf zitten we in de gemeetelijke refugio. Het kost slechts 3 euro. Het was de eerste refugio die we aandeden. Vandaar allciht dat we daar zitten. De refugio was op zich ok, maar de keuken was echt wel beperkt. Op het eerste zicht leek alles ok tot ik de schuiven opende. Slechts 2 potten en 1 pan, bestek slechts voor 2 mensen en we zijn met 18. Gellukig bleken we de enigen te zijn die hun eten zelf klaarmaakten.
Ondertussen komen we geregeld Pierre tegen. Hij is 78 jaar oud en ziet er bijzonder goed uit. Doris kwam vrij laat toe. Zij is de enige die we nog teruggezien hebben van het groepje. De meesten zal ik zelfs niet meer in DSantiago weerzien. Vandaar het 'afscheid' in O Cebreiro.