Het ritueel, dat al dateert van in de Middeleeuwen, moet in de goede volgorde uitgevoerd worden. Wanneer een pelgrim in Finisterre aankomt (Finis Terrae), gaat hij
1: eerst baden
2: verbrandt dan zijn kledij (de moderne pelgrim verbrandt meestal één kledingstuk)
3: en kijkt vervolgens naar de ondergaande zon.
De volgende morgen zal de pelgrim bij het krieken van de dag een 'nieuwe' man zijn.
zondag 20 juli 2008
Ma. 10/07: rustdag in Finisterre
Tot 10u ben ik in mijn bedje blijven liggen. Dat was de eerste keer in maanden. Nadien trok ik het dorpje weer in, kwam Andrea tegen, dronk samen met haar een kopje koffie, kocht kaartjes en verstuurde ze, ontmoette de twee Duitse vrouwen die ik één keer in de refugio in Ventosa had gezien, zag het Italiaans gezinnetje weer (ze waren langs Muxia gegaan).
Toen ik rond de middag aan het strand kwam, zag ik een jonge vrouw zitten. Ze was pelgrim, dat was duidelijk. Ze was in haar dagboek aan het schrijven. Ik sprak haar aan. Ze heette Maria ("The most beautiful sound I ever heard, Maria, Maria, Maria, Maria :-) ) en was Amerikaanse. Ze herkende het liedje. We hadden het wat over opgedane ervaringen tijdens onze tocht. In de namiddag vertrok ze richting Santiago. Ze vertelde me dat er aan de andere kant een leuk strand was met hoge golven. Dat was de reden van onze ontmoeting. We namen afscheid. Ik ging iets eten.
In de late namiddag trok ik naar het andere strand. Het zicht was geweldig, de zee was zoals ik ze kende: wild, gevaarlijk, maar tegelijkertijd prachtig. Ik vroeg iemand om me te fotograferen (niet zo gemakkelijk wanneer je alleen bent en je een foto van jezelf wil maken), ging tot aan mijn middel in de zee staan, liep naar de rotsen en klom erop. Ik genoot van het spektakel. Ondertussen kreeg ik een belletje van Michael en Doris! Dat vond ik super. Michael en Doris zijn me blijven volgen, zowel op dit blog als via sms. Michael probeert deze tekstjes te lezen, maar vindt het blijkbaar niet zo eenvoudig. Het was fijn en even te kunnne spreken en te kunnen melden dat ik mijn einddoel bereikt had. Na een tijdje keerde ik terug naar mijn kamer waar ik een kledingsstuk uitzocht voor het tweede deel van het ritueel.
Toen ik rond de middag aan het strand kwam, zag ik een jonge vrouw zitten. Ze was pelgrim, dat was duidelijk. Ze was in haar dagboek aan het schrijven. Ik sprak haar aan. Ze heette Maria ("The most beautiful sound I ever heard, Maria, Maria, Maria, Maria :-) ) en was Amerikaanse. Ze herkende het liedje. We hadden het wat over opgedane ervaringen tijdens onze tocht. In de namiddag vertrok ze richting Santiago. Ze vertelde me dat er aan de andere kant een leuk strand was met hoge golven. Dat was de reden van onze ontmoeting. We namen afscheid. Ik ging iets eten.
In de late namiddag trok ik naar het andere strand. Het zicht was geweldig, de zee was zoals ik ze kende: wild, gevaarlijk, maar tegelijkertijd prachtig. Ik vroeg iemand om me te fotograferen (niet zo gemakkelijk wanneer je alleen bent en je een foto van jezelf wil maken), ging tot aan mijn middel in de zee staan, liep naar de rotsen en klom erop. Ik genoot van het spektakel. Ondertussen kreeg ik een belletje van Michael en Doris! Dat vond ik super. Michael en Doris zijn me blijven volgen, zowel op dit blog als via sms. Michael probeert deze tekstjes te lezen, maar vindt het blijkbaar niet zo eenvoudig. Het was fijn en even te kunnne spreken en te kunnen melden dat ik mijn einddoel bereikt had. Na een tijdje keerde ik terug naar mijn kamer waar ik een kledingsstuk uitzocht voor het tweede deel van het ritueel.
FARGO 1 - Finisterre (zo. 06/07)
Met Andrea afgesproken om 20u. We zouden samen naar de zonsondergang kijken. Tenminste als de weergoden ons gunstig gezind zouden zijn, want er hingen wel wat wolken. Mijn ritueel had ik nog niet uitgevoerd. Dat was voor de volgende dag. We moesten zo'n drie kilometer stappen vooraleer we aan de vuurtoren waren. Het kleurenpallet was wondermooi. De ondergaande zon in een niet wolkenloze lucht is echt wel prachtig. De wolken geven een extraatje aan dit wondermooie natuurfenomeen. Ik hou er ontzettend van. Kinderlijke verwondering!
Maar ik had het al zien aankomen. Het laatste deel, net boven de horizon, zat potdicht. We zouden de zondsondergang niet volledig kunnen zien. Zo gebeurde. De laatste vijf minuten verhinderden de wolken ons datgene waarvoor we gekomen waren. Maar geen getreur. morgen een nieuwe kans. 'Il faut avoir confiance'. Ik heb het altijd gehad op mijn tocht, ook nu! We zijn samen nog even afgezakt naar een cafeetje aan de haven. Het was kort na middernacht toen ik mijn bedje weer opzocht, begeleid door het geluid van de meeuwen. Soms lijkt het wel of ze lachen. In ieder geval zal het voor sommige mensen lijken alsof ze veel lawaai maken. Maar het hoort nu eenmaal bij de zee. Het is een dele van de charme.
Maar ik had het al zien aankomen. Het laatste deel, net boven de horizon, zat potdicht. We zouden de zondsondergang niet volledig kunnen zien. Zo gebeurde. De laatste vijf minuten verhinderden de wolken ons datgene waarvoor we gekomen waren. Maar geen getreur. morgen een nieuwe kans. 'Il faut avoir confiance'. Ik heb het altijd gehad op mijn tocht, ook nu! We zijn samen nog even afgezakt naar een cafeetje aan de haven. Het was kort na middernacht toen ik mijn bedje weer opzocht, begeleid door het geluid van de meeuwen. Soms lijkt het wel of ze lachen. In ieder geval zal het voor sommige mensen lijken alsof ze veel lawaai maken. Maar het hoort nu eenmaal bij de zee. Het is een dele van de charme.
Finisterre - de Finisterra - Andrea
Ik begaf me naar de toeristische dienst. Deze bleek gevestigd te zijn in de refugio. Ook hier in Finisterre zou ik een kamer nemen. Refugio-albergue, het was voorbij.
Toen ik de refugio binnenstapte, herkende ik haar meteen: Andrea, de dame met het rode-roze hoedje en daaronder het papieren servietje om zich te beschermen tegen de zon, die ik ontmoet had toen we nog op weg waren naar Melide. We zouden elkaar nog enkele keren ontmoeten in Finisterre. Na de 'eFinisterrea' in ontvangst te hebben genomen, ging ik op zoek naar een kamer. Ik sprak een dame aan en zij bracht me naar iemand die kamers verhuurde. De kamer was ruim en het huis was goed onderhouden. Het voelde prima. Na een korte rust verkende ik het dorpje. Het strand was verlaten. Het water allicht te koud. Geen golven aan die kant. Het verbaasde me. Veel algen- en plantengroei. Allicht ook een van de redenen waarom er geen kat te zien was.
Af en toe zag ik pelgrims terug. pelgrims die ik voor Santiago had ontmoet of pelgrims die ik pas op het laatste stukje had ontmoet.
Het werd een dagje rustig "thuiskomen".
Toen ik de refugio binnenstapte, herkende ik haar meteen: Andrea, de dame met het rode-roze hoedje en daaronder het papieren servietje om zich te beschermen tegen de zon, die ik ontmoet had toen we nog op weg waren naar Melide. We zouden elkaar nog enkele keren ontmoeten in Finisterre. Na de 'eFinisterrea' in ontvangst te hebben genomen, ging ik op zoek naar een kamer. Ik sprak een dame aan en zij bracht me naar iemand die kamers verhuurde. De kamer was ruim en het huis was goed onderhouden. Het voelde prima. Na een korte rust verkende ik het dorpje. Het strand was verlaten. Het water allicht te koud. Geen golven aan die kant. Het verbaasde me. Veel algen- en plantengroei. Allicht ook een van de redenen waarom er geen kat te zien was.
Af en toe zag ik pelgrims terug. pelgrims die ik voor Santiago had ontmoet of pelgrims die ik pas op het laatste stukje had ontmoet.
Het werd een dagje rustig "thuiskomen".
Zo. 06/07: Olveiroa - FINISTERRE/FISTERRA: 32 km
Ik vertrok om 6u25. Het eerste stuk was prachtig. De moderen windmolens ervaar ik wonderwel niet als storend. Het heeft wel iets. In combinatie met de opkomende zon, de verspreide wolkjes en het landschap oogt het soms heel mooi.
Rond half acht de eerste bar bezocht voor het klassiek kopje koffie. De eerste bar is tevens de laatste voor 15 kilometer :-). Vlakbij staat een 'lelijke' metaalverwerkende fabriek, maar toch stoort het me niet. Jaime zei dat we niet zonder kunnen. Het hoort er nu eenmaal bij, bij het leven.
Om kwart voor acht kwam ik aan de paal die de splitsing aangeeft. Rechts ga je naar Muxia en links naar Finisterre. Dus ging ik links en zette een stevig tempo in. De lokroep van de zee? Normaal kan je van daar af de Atlantische Oceaan al zien. Doordat het geen heldere hemel was kon ik in het begin de Oceaan niet zo goed onderscheiden. Wat verder ging het al beter.
8u50: de AO komt stilaan dichterbij. Veel bomen staan er niet. Her en der plukjes verschroeid hout, restanten van bosbranden, en her en der plukjes eucalyptus. Maar ondanks dat is het een mooie wandeling. Het tempo blijft stevig. Het is het 'laatste' stuk van die 'grote', lange tocht, mijn pelgrimstocht.
Op een bepaald moment, ik bevond me op de top van een helling, zag ik de oceaan heel duidelijk. Ook zag ik twee dorpjes aan de rand ervan liggen: Cée en Corcubion. Daarachter, achter die landtong zou ik voor het eerst Finisterre zien. Ik stuurde boodschapjes door naar familie en vrienden en ondertussen 'rende' ik de heuvel af. 'Volarre, ...' hoorde ik mezelf zingen en inderdaad, ik had velugeltjes gekregen. Na zoveel maanden enkel land gezien te hebben! Ook dit was een intens moment. Het voelde geweldig!
Twee honden kwamen op me af. Telkens opnieuw is het even afwachten was ze van plan zijn, of het lieve honden dan wel gevaarlijke, niet te vertrouwen dieren zijn. Oef, ze wilden gestreeld worden. De ene duwde de andere weg om toch ook maar gestreeld te worden. Ik kwam handen tekort. Dan trok ik weer verder. Nog steeds ging het naar beneden, richting oceaan. In Cée vroeg ik naar een bakker en de vrouw zei me dat ik haar kon volgen. Het was marktdag en ze ging net boodschappen doen. Het was zalig. Ik hoorde de meeuwen, snoof de geur en zag de bootjes in de haventjes liggen. Een kleurrijk spektakel.
In Corcubion wees iemand me spontaan de weg. Ik stak de landtong over en zag, wat ik al de hele tijd wilde zien, Finisterre!! Nog zo'n 10 kilometer te gaan. Toen ik op zo'n drie kilometer van mijn 'einddoel' was, stopte ik even. Ik voelde het al een hele tijd, maar had het genegeerd. Wanneer je een een plekje op je voet hebt dat door wrijving warm wordt, dan moet je eigenlijk stoppen en zalf op je voet doen. Dat bespaart je veel ellende. Ik heb die 'ellende' vaak gezien onderweg, bij anderen. Ik wist dat dit de laatste 'sprint' was en vond die 'zoeg' niet meer belangrijk. Zodoende, na meer dan tweeduizenddriehonderd kilometer, had ik mijn EERSTE BLAAR :-). Aan de zijkant van mijn dikke teen aan mijn linkervoet. Het stoorde me niet echt. Ik lachte, trok een foto ervan, deed mijn stapschoen weer aan en trok verder. Korte tijd later kwam ik aan in Finisterre.
Rond half acht de eerste bar bezocht voor het klassiek kopje koffie. De eerste bar is tevens de laatste voor 15 kilometer :-). Vlakbij staat een 'lelijke' metaalverwerkende fabriek, maar toch stoort het me niet. Jaime zei dat we niet zonder kunnen. Het hoort er nu eenmaal bij, bij het leven.
Om kwart voor acht kwam ik aan de paal die de splitsing aangeeft. Rechts ga je naar Muxia en links naar Finisterre. Dus ging ik links en zette een stevig tempo in. De lokroep van de zee? Normaal kan je van daar af de Atlantische Oceaan al zien. Doordat het geen heldere hemel was kon ik in het begin de Oceaan niet zo goed onderscheiden. Wat verder ging het al beter.
8u50: de AO komt stilaan dichterbij. Veel bomen staan er niet. Her en der plukjes verschroeid hout, restanten van bosbranden, en her en der plukjes eucalyptus. Maar ondanks dat is het een mooie wandeling. Het tempo blijft stevig. Het is het 'laatste' stuk van die 'grote', lange tocht, mijn pelgrimstocht.
Op een bepaald moment, ik bevond me op de top van een helling, zag ik de oceaan heel duidelijk. Ook zag ik twee dorpjes aan de rand ervan liggen: Cée en Corcubion. Daarachter, achter die landtong zou ik voor het eerst Finisterre zien. Ik stuurde boodschapjes door naar familie en vrienden en ondertussen 'rende' ik de heuvel af. 'Volarre, ...' hoorde ik mezelf zingen en inderdaad, ik had velugeltjes gekregen. Na zoveel maanden enkel land gezien te hebben! Ook dit was een intens moment. Het voelde geweldig!
Twee honden kwamen op me af. Telkens opnieuw is het even afwachten was ze van plan zijn, of het lieve honden dan wel gevaarlijke, niet te vertrouwen dieren zijn. Oef, ze wilden gestreeld worden. De ene duwde de andere weg om toch ook maar gestreeld te worden. Ik kwam handen tekort. Dan trok ik weer verder. Nog steeds ging het naar beneden, richting oceaan. In Cée vroeg ik naar een bakker en de vrouw zei me dat ik haar kon volgen. Het was marktdag en ze ging net boodschappen doen. Het was zalig. Ik hoorde de meeuwen, snoof de geur en zag de bootjes in de haventjes liggen. Een kleurrijk spektakel.
In Corcubion wees iemand me spontaan de weg. Ik stak de landtong over en zag, wat ik al de hele tijd wilde zien, Finisterre!! Nog zo'n 10 kilometer te gaan. Toen ik op zo'n drie kilometer van mijn 'einddoel' was, stopte ik even. Ik voelde het al een hele tijd, maar had het genegeerd. Wanneer je een een plekje op je voet hebt dat door wrijving warm wordt, dan moet je eigenlijk stoppen en zalf op je voet doen. Dat bespaart je veel ellende. Ik heb die 'ellende' vaak gezien onderweg, bij anderen. Ik wist dat dit de laatste 'sprint' was en vond die 'zoeg' niet meer belangrijk. Zodoende, na meer dan tweeduizenddriehonderd kilometer, had ik mijn EERSTE BLAAR :-). Aan de zijkant van mijn dikke teen aan mijn linkervoet. Het stoorde me niet echt. Ik lachte, trok een foto ervan, deed mijn stapschoen weer aan en trok verder. Korte tijd later kwam ik aan in Finisterre.
Za. 05/07: Negreira - Olveiroa: 32 km
Vrij mooie wandeling en bewolkt - zon. Geregeld liep ik tussen de koeien. In Santa Marina kwam ik rond 11 u toe. Na het 'middagpintje' trok ik weer verder. En ... weer de rechterknie, weer bijna geen kracht meer en een vreemd stapgevoel. Het duurde gelukkig maar een tweetal uur.
Verder was het een rustige wandeling zonder echte contacten. Veel refugio's vind je niet op deze route naar Finisterre. Ze zijn dan ook snel volzet. Veel pelgrims maken deze trip per bus. Ze vertrekken 's morgens en keren 's avonds terug. Zo missen ze de zonsondergang en die wil ik voor geen geld missen. Uiteraard hangt alles af van de weergoden.
Op een bepaald moment kreeg ik een sms van Jaime. Hij was in Santiago aangekomen. Jaime, mijn beste vriend. Ik hou er een mooie herinnering aan over en zijn gezicht, dat mooie ronde gezicht met die hartverwarmende glimlach, zal ik nooit vergeten.
Het Italiaans gezinnetje (Paulo met zijn vrouw en één van de zonen) weergezien in de refugio. Ze wonen in de buurt van het Gardameer. En ook hier doen we weer ons best om elkaar te verstaan.
Olveiroa is een klein dorpje. Het is best gezellig en je vindt er veel 'drooghuisjes'. De refugio is gerenoveerd en oogt mooi
Verder was het een rustige wandeling zonder echte contacten. Veel refugio's vind je niet op deze route naar Finisterre. Ze zijn dan ook snel volzet. Veel pelgrims maken deze trip per bus. Ze vertrekken 's morgens en keren 's avonds terug. Zo missen ze de zonsondergang en die wil ik voor geen geld missen. Uiteraard hangt alles af van de weergoden.
Op een bepaald moment kreeg ik een sms van Jaime. Hij was in Santiago aangekomen. Jaime, mijn beste vriend. Ik hou er een mooie herinnering aan over en zijn gezicht, dat mooie ronde gezicht met die hartverwarmende glimlach, zal ik nooit vergeten.
Het Italiaans gezinnetje (Paulo met zijn vrouw en één van de zonen) weergezien in de refugio. Ze wonen in de buurt van het Gardameer. En ook hier doen we weer ons best om elkaar te verstaan.
Olveiroa is een klein dorpje. Het is best gezellig en je vindt er veel 'drooghuisjes'. De refugio is gerenoveerd en oogt mooi
Vr 04/07: Santiago - Negreira: 22 km
Van een verrassing gesproken. Ik was even gaan ontbijten, hoor iemand van de trap komen, kijk in de gang en wie zie ik??? Donatella (ontmoet samen met Alfredo in Uterga, na de Alto del Perdon). We omhelsten elkaar. Fantastisch. Wat een weerzien. Ook Michel kende haar en die had nog meer geluk. Zij was samen met enkele andere Italiaanse vrouwen en Michel had het hele groepje al ontmoet samen met Marta. Het werd een gezellige babbel. Maar ook hier naderde het moment van afscheid nemen, van loslaten. Nog een laatste foto voor de kathedraal, smaen een koffie drinken, elkaar omhelzen en elk onze eigen weg gaan, Michel en ik. En ja, ook hier weer die traantjes. Ik zal het wel nooit leren.
De tocht was mooi, door heel wat eucalyptusbossen, mooie dorpjes en over zacht hellend terrein. Het begon al snel te regenen en het zou niet meer ophouden tot 18u. In de refugio kwam ik Vivi tegen. Een jonge vrouw uit Gent die verschillende camino's volgt. Het is toch telkens speciaal om even opnieuw je moedertaal te spreken. Aan de ene kant ben je blij en aan de andere kant voelt het wat onwennig.
's Avonds ben ik iets gaan eten met 2 Duitsers en een Amerikaanse, Kelly uit Montawa.
De tocht was mooi, door heel wat eucalyptusbossen, mooie dorpjes en over zacht hellend terrein. Het begon al snel te regenen en het zou niet meer ophouden tot 18u. In de refugio kwam ik Vivi tegen. Een jonge vrouw uit Gent die verschillende camino's volgt. Het is toch telkens speciaal om even opnieuw je moedertaal te spreken. Aan de ene kant ben je blij en aan de andere kant voelt het wat onwennig.
's Avonds ben ik iets gaan eten met 2 Duitsers en een Amerikaanse, Kelly uit Montawa.
Abonneren op:
Posts (Atom)
