woensdag 11 juni 2008
De weg is een bijzondere ervaring.
Ik denk voor iedereen, maar voor mij in alle geval. De weg is soms erg verrassend. Ook tekens kom je geregeld tegen. Het is niet altijd zo eenvoudig om tekens te interpreteren en soms leer je verder op de weg dat je het bij het verkeerde eind had en dat ze iets anders wilden zeggen. De ware betekenis leer je dan. Allicht zie ik er ook enkele over het hoofd. Allicht hangt het er ook van af wat je bezighoudt. Voor bepaalde dingen zal je dan gevoeliger zijn. Net als wanneer je een boek leest. Soms herken je jezelf daarin.
Italianen in Ventosa en vandaag, wo 11/06, in Azofra
Ik ken niet veel Italiaans, maar de laatste dagen komen ze op mijn weg. Vooral jonge Italianen. Met de weinige woorden die ik ondertussen heb geleerd (4 keer in Italië geweest) kan ik me vrij aardig uit de slag trekken. De binding met hen is heel sterk. Ik had me daar niet aan verwacht. Ze zijn bijzonder hartelijk, vinden de knuffelbeer van Tim geweldig. Ze zijn een luisterend oor en nemen me een beetje op als iemand van de familie. Dat doet deugd. Ik heb ook enkele kleine dingen gekregen, belangrijk voor op mijn weg. Elisa, Stefano, Alberto, ... Ook vanmiddag hier in de refugio en in het restaurant zag ik hen terug. Ze ontfermen zich echt over mij, geven een stevige knuffel en we zijn al op twee plaatsen uitgenodigd. Voor Rit heb ik al enkele mailadressen zodat ze kan chatten of skypen. Dan kan ze haar Italiaans waar ze erg goed in is verder oefenen.
Vandaag in Azorfa ben ik met Kim uit Ohaio en 3 Spaanse vrouwen op stap. Tina, Elena en Geraldine. De laatste is de mama van Elena en ze komen uit Madrid. De babbels waren leuk, deze middag samen op restaurant en straks samen eten klaarmaken. Ik word hier echt wel opgenomen.
Toeval? Elena deed vorig jaar de camino en wandelde een tijdje met een Australiër, Jim. Hij lijkt blijkbaar ontzettend op mij. Ze gaat zijn foto doorsturen. Benieuwd. Net zoals Filip Thire en Marius uit Canada beijzinder veel gemeen hebben. Er bestaat toch zoiets als tweelingszielen.
Vandaag in Azorfa ben ik met Kim uit Ohaio en 3 Spaanse vrouwen op stap. Tina, Elena en Geraldine. De laatste is de mama van Elena en ze komen uit Madrid. De babbels waren leuk, deze middag samen op restaurant en straks samen eten klaarmaken. Ik word hier echt wel opgenomen.
Toeval? Elena deed vorig jaar de camino en wandelde een tijdje met een Australiër, Jim. Hij lijkt blijkbaar ontzettend op mij. Ze gaat zijn foto doorsturen. Benieuwd. Net zoals Filip Thire en Marius uit Canada beijzinder veel gemeen hebben. Er bestaat toch zoiets als tweelingszielen.
Ventosa, prachtige refugio en VERRASSING
Ik kwam aan om 12u en moest wachten tot 14u. Dan ging de herberg open. Jütta, een Oostenrijkse, verzorgt de refugio. Ik zei haar dat ik Jaime Figueras had ontmoet. Ze zei:"You're invited" en ik hoefde niet te betalen. Jaime had haar opgebeld en me verteld dat ik zou komen. Volgende week gaat hij er langs en zal de rekening betalen. Die man blijft verbazen. Kon ik hem nog maar eens zien, maar dat is de weg, dat heeft hij me gezegd. Alleen heb ik er wel behoefte aan, hij is immers als een vriend en heeft altijd wijze raad.
Di. 10/06. Logrono - Ventosa
Ik vertrok 's morgens met het groepje en leerde hen beter kennen. Mensen van tussen de 50 en 60 jaar. Twwe vrouwen uit Tarbes, een ingeweken Portugees van Parijs en nog twee mannen. De eerste vrouw ging scheiden op haar 60, de tweede vrouw heeft buiten haar echtgenoot nog een vriend ergens. Als haar man gaat werken, hop. Een van de mannen heeft zijn vrouw en vriendin. Hij ontmoette haar, ging bij haar wonen, ging weer naar huis, maarbehoudt in alle stilte zijn vriendin. De Portugees had het voortdurend over seks. Hij sprak minachtend over vrouwen vond ik. Hij had blijkbaar behoefte. Ik vroeg hem of hij getrouwd was. Hij zei van ja, maar dat hij al een poos alleen was zonder haar. "Kan je dan echt niet wachten", vroeg ik? "Het was een grapje", zei hij. Ja, dat zal wel. Dan nog spreek je zo niet over vrouwen. Maar ja, ik ben dan ook een watje he.
Ik vond het heel erg. Niemand die blijkbaar moeite wilde doen om op een positieve manier relaties opnieuw op te bouwen of zo. Nee, ik voelde me er niet thuis. Dit was de gemakkelijke weg, vond ik. Die negativiteit, daar had ik geen zin in. Je mag ook altijd vergeven en kansen geven. Dat kan je toch minstens proberen. Gemakkelijk is dat allicht niet, maar het is veel opbouwender.
Gelukkig had Jaime een herberg aanbevolen in Ventosa. De meeste mesen volgen de etappen in de boekjes. Ik niet. Zij gingen verder. Oef, dacht ik, die ben ik kwijt. Dat is zeker mijn weg niet.
Ik vond het heel erg. Niemand die blijkbaar moeite wilde doen om op een positieve manier relaties opnieuw op te bouwen of zo. Nee, ik voelde me er niet thuis. Dit was de gemakkelijke weg, vond ik. Die negativiteit, daar had ik geen zin in. Je mag ook altijd vergeven en kansen geven. Dat kan je toch minstens proberen. Gemakkelijk is dat allicht niet, maar het is veel opbouwender.
Gelukkig had Jaime een herberg aanbevolen in Ventosa. De meeste mesen volgen de etappen in de boekjes. Ik niet. Zij gingen verder. Oef, dacht ik, die ben ik kwijt. Dat is zeker mijn weg niet.
WEBCAM
Rit heeft een webcam gekocht. Zondag in Los Arcos lukte het niet omdat ze werken met een verouderde versie van msn. In Logrono lukte het eindelijk wel. Ik denk dat ze zelfs thuis niet kunnen voorstellen wat dat voor mij betekende! Ik zag ze live: Rit, Tim en Lotje, onze mooie grijze kater. Alle drie mis ik ze enorm. Beeld je in, na twee volle maanden!!!
Ma. 09/06: Los Arcos tot Logrono
De gîte was supergroot en dat is niet echt wat ik zoek. Door omstandigheden was ik in een groepje terechtgekomen waar ik de volgende dag weer ben uitgestapt. Ik had behoefte aan een babbel en wachtte op iemand. Julita heeft diabetis en ik bewonder zo iemand. Voor ons is het al een serieuze inspanning, laat staan voor iemand zoals zij. Zij was voor het groepje vertrokken. Ze had ze op de weg ontmoet en ze ontfermden zich over haar. Later vernam ik dat deze mensen dat evenwel ok vonden, maar ieder volgt zijn eigen weg en dus vonden ze dat ze beter haar eigen weg vervolgde. Het werd die dag ook te zwaar voor haar. 28 km! Dat is niet niks. Die avond en de volgende dag moest ze de tol betalen. We stapten de hele dag samen. Het groepje was er af en toe en af en toe ook niet. 's Middags deelden ze het eten en dat vond ik leuk. Maar 's avonds zag ik al welk vlees er in de kuip zat.
Het weer viel mee. De dag begon wel met een zachte regen. In Logrono zag ik voor het eerst ooievaars op de daken zitten: Dat is toch altijd iets speciaals!
's Avonds werd er een grote groepsfoto met verschillende pelgrims genomen. Toevallig op de plaats waar ik met Rit zat de msn. Ik poseerde even en mocht de foto nadien doorsturen. Dat vond ik zelf SUPER!
Het weer viel mee. De dag begon wel met een zachte regen. In Logrono zag ik voor het eerst ooievaars op de daken zitten: Dat is toch altijd iets speciaals!
's Avonds werd er een grote groepsfoto met verschillende pelgrims genomen. Toevallig op de plaats waar ik met Rit zat de msn. Ik poseerde even en mocht de foto nadien doorsturen. Dat vond ik zelf SUPER!
zondag 8 juni 2008
Za. 07/06 en 08/06: Estella - Villamango de Montjardin - Los Arcos
Kleine tripjes ivm probleem been Alfredo.
Het is hier vaak erg fris en de zon, die laat soms op zich wachten.
Los Arcos viel tegen. Het dorpje was leuk en de refugio op zich was ok, maar de opvang van de Vlamingen vond ik eigenlijk maar minnetjes.
Sommige refugios worden "uitgebaat" door mensen uit het buitenland. In Los Arcos zijn het de Vlamingen. Ze zijn maar met 2. Ze waren aan de ene kant best vriendelijk, maar hadden last van stress. Ze zijn gewoon onderbemand. Je bent dan al zolang van thuis weg. Je hebt al zolang je eigen taal niet meer gesproken. Wanneer je dan de kans hebt, dan wil je je ven geborgen voelen, thuis voelen en dat heb ik daar enorm gemist. Ik ervaarde het als een soort kater ook al heb ik veel respect voor wat deze mensen daar doen. Maar ze moeten de hele tijd mesen inschrijven en hebben op die momenten geen tijd voor jou.
Het is hier vaak erg fris en de zon, die laat soms op zich wachten.
Los Arcos viel tegen. Het dorpje was leuk en de refugio op zich was ok, maar de opvang van de Vlamingen vond ik eigenlijk maar minnetjes.
Sommige refugios worden "uitgebaat" door mensen uit het buitenland. In Los Arcos zijn het de Vlamingen. Ze zijn maar met 2. Ze waren aan de ene kant best vriendelijk, maar hadden last van stress. Ze zijn gewoon onderbemand. Je bent dan al zolang van thuis weg. Je hebt al zolang je eigen taal niet meer gesproken. Wanneer je dan de kans hebt, dan wil je je ven geborgen voelen, thuis voelen en dat heb ik daar enorm gemist. Ik ervaarde het als een soort kater ook al heb ik veel respect voor wat deze mensen daar doen. Maar ze moeten de hele tijd mesen inschrijven en hebben op die momenten geen tijd voor jou.
Abonneren op:
Posts (Atom)
